II. Dünya Savaşı Sırasında Toplanan Konferanslar Tarih

Konusu 'Okul Dünyası' forumundadır ve Prncss.. tarafından 15 Ağustos 2011 başlatılmıştır.

  1. Prncss..

    Prncss.. Emekli

    Katılım:
    24 Nisan 2007
    Mesajlar:
    13,967
    Konular:
    1,333
    Offline

    a) Casablanca Konferansı (14–24 Ocak 1943)

    Casablanca Konferansı, 14–24 Ocak 1943'de Roosevelt ile Churchill arasında yapılmıştır.

    Konferans Kuzey Afrika cephesinden sonra savaşın nasıl şekillendirilmesi konusunu görüşmek üzere

    toplanmıştır.

    Konferansta alınan kararlar şunlardır:

    I. Rusya üzerindeki baskıyı hafifletmek için Sicilya'ya çıkarma yapmak ve Almanya üzerindeki baskıyı

    arttırmak

    II. Balkanlarda ikinci bir cephenin açılmasını mümkün kılmak için, Türkiye'nin de savaşa katılması konusunda

    gerekli askeri hazırlıkları yapmak;

    III. Almanya'nın mukavemeti yeteri kadar zayıflayınca Avrupa'da da bir cephe açmak ve nihayet "Almanya,

    Japonya ile İtalya kayıtsız şartsız teslim oluncaya kadar" mücadeleye devam etmek.

    Mihver'in "kayıtsız-şartsız" teslim konusunda Konferans'ta alınan karar, Mihver devletlerine hiçbir ümit

    ışığı bırakmaması ve sonuna kadar dayanma kararını kuvvetlendirmesi ve dolayısıyla da savaşın uzamasına

    sebep olması gerekçesiyle, sonradan bazı tenkitlere konu olmuştur.



    b) Washington Konferansı (12–26 Mayıs 1943)

    Kuzey Afrika cephesinin tasfiyesi üzerine alınacak yeni tedbirleri görüşmek üzere 12–26 Mayıs 1943 günlerinde toplanan bu konferans Roosevelt ile Churchill arasında olmuştur.

    Alınan kararların esasları şöyledir:
    I. İtalya'nın saf dışı kılınması için bu memleketin işgali. Bu işgal gerçekleştirilirse, Almanya'nın bütün

    Balkanlardaki durumu zayıflayacak,

    II. İkinci Cephenin Fransa'da açılması işi 1944 ilkbaharında tamamlanacaktır.

    III. Savaş sonrası düzeni için Churchill tarafından ileri sürülen şu fikirler kabul edilmiştir:

    a) Barışı koruma sorumluluğu Birleşik Amerika, İngiltere, Sovyet Rusya ve Çin'e verilecekti.

    b) Bu dört devletin teşkil ettiği Dünya Konseyi'ne bağlı olmak üzere, Avrupa, Amerika ve

    Uzakdoğu Bölge Konseyleri kurulacaktır.

    c) Avrupa'da bir konfederasyon kurulacak ve bu, Tuna, Balkan ve İskandinav federasyonlarını ihtiva edecektir.

    d) Türkiye, Balkan Federasyonu'na dâhil olacaktır.

    e) İngiltere ile Rusya arasında da kuvvetli bir Fransa bulunacak ve ayrıca, Polonya ile Çekoslovakya Sovyetlerle iyi geçineceklerdir.




    c) Quebec Konferansı ( 14–24 Ağustos 1943 )

    Bu konferans, İtalya'da Mussolini'nin birdenbire düşmesiyle ortaya çıkan yeni durum karşısında, ikinci

    cephe meselesini yeni bir açıdan ele almak amacı ile, Churchill ve İngiliz Genelkurmayı ile Amerikan Genelkurmayı arasında Quebec'de yapılmıştır.
    Bu konferansta Churchill, İtalya'da ortaya çıkan yeni durum dolayısıyla, ikinci cephenin Fransa yerine, Türkiye'nin de savaşa katılmasıyla Balkanlarda açılmasında çok ısrar etmiş, fakat görüşünü kabul ettirememiştir.

    · İkinci cephenin Fransa'da Normandie kıyılarında açılmasına karar verilmiş ve bunun hazırlanması
    sorumluluğu da Amerikalılara bırakılmıştır.




    d) I. Moskova Konferansı ( Ekim 1943)

    1943 yılı Ekim ayında Moskova’da Dışişleri Bakanları düzeyinde toplanan, Tahran Zirvesi’nin hazırlığı niteliğindeki ve II. Dünya Savaşı’nın yürütülmesinin yanı sıra savaş sonrası düzen ile ilgilenen Konferanstır.

    Savaş sonrası düzeni için yapılan ilk toplantı olarak kabul edilmektedir. Konferans, Türkiye açısından da önem taşımaktadır. Konferansa İngiltere’den Sir Anthony Eden, ABD’den Cordell Hull, Sovyetler Birliği’nden Vyacheslav Molotov ile Çin Dışişleri Bakanı katılmıştır.

    Alınan kararlar şunlardır:
    I. Sovyetler Birliği Almanya’ya karşı nihai zafere kadar savaşacağı konusunda güvence verdi.

    II. Sovyetler Birliği, savaştan sonra kurulacak olan uluslar arası kuruluşu destekleyeceğini söyledi.

    III. Avusturya’nın işgale uğramış dost bir ülke olduğu ve savaştan sonra kendisiyle bir barış anlaşması yapılmasının söz konusu olmadığı konusunda anlaşmaya varıldı.

    IV. Almanya’da Nazizm’in İtalya’da Faşizmin tasfiyesi kararlaştırıldı.

    V. Türkiye konusunda ise Türkiye’den önce hava alanlarının kullananımı talep edilecek, 1943 yılının sonuna

    doğru da savaşa katılması konusunda girişimde bulunulacaktı.




    e) Kahire Konferansı (22-26 Kasım 1943)


    II. Dünya Savaşı sonra Uzak Doğu'daki gelişmeleri değerlendirmek maksadıyla; Roosvelt, Churchill ve

    Chiang Kai-Shek arasında Kahire'de yapıldı.
    Konferansta kesin bir sonuca varılamadı. Roosvelt ve Churchill Tahran Konferansına bu atmosfer içinde gittiler.

    Ayrıca bu konferansta Türkiye’nin savaşa girme durumu da görüşülmüş ama bir sonuca varılamamıştır

    Konferansa Türkiye'den İsmet İnönü katılmıştır.




    f) Tahran Konferansı (28 Kasım–1 Aralık 1943)

    Tahran Konferansı, Roosevelt, Churchill ve Stalin arasında yapılmıştır.

    Rusya’nın baskıları sonucunda ikinci cephenin 1 Mayıs 1944 açılması kabul edilmiştir.

    İkinci cephe ile ilgili olarak, Türkiye'nin de savaşa katılmasına karar verilmiştir.

    Savaş sonrası barış düzeninin korunması için bir milletlerarası teşkilat kurulması fikri bütün taraflarca kabul

    edilmekle beraber, Ruslar, dört büyük devlet arasına Çin'in de katılmasına yine itiraz etmişler, fakat onlar da
    isteklerini kabul ettirememişlerdir.
    Oder Nehri'ne kadar olan Alman topraklarının Polonya'ya verilmesi kabul edilmiştir.




    g) II. Moskova Konferansı (9–20 Ekim 1944)

    Stalin’le Churcill arasında yapılmıştır. Yapılma amacı Balkan topraklarında nüfuz alanlarının paylaşımıdır.

    Romanya, Rus, Yunanistan İngiliz nüfuzuna terk edildi.

    · Yugoslavya ve Macaristan %50 İngiliz, %50 Rus nüfuzu altında olacaktı.
    · Bulgaristan için bu oranlar, %75 Rus, %25 İngiliz idi. Bu yüzde oranlarının anlamı, kabinelere girecek ve orada temsil edilecek siyasal eğilimlerin oranlarıydı.
    Almanya için kurulacak Müttefik Kontrol Komisyonu'nda Fransa'ya da yer verilmesi ile Montreux Sözleşmesi'nin değiştirilmesi de kabul edildi.




    h) Yalta Konferansı ( 4–11 Şubat 1945)

    Almanya’nın çökmesinden ardından hangi bölgelerin kimin denetiminde olacağı ya da kimlerin nereleri kurtaracağı konusunda anlaşmazlıklar çözüme kavuşturmak ve hem de savaş sonrası dünyasının ana çizgileriyle

    düzenlenmesi amacıyla SSCB’nin Yalta Kenti'nde toplanmıştır.
    Konferansta ABD’yi Roosevelt, İngiltere’yi Churchill ve SSCB’yi Stalin temsil etmiştir.

    Konferansta alınan kararlar şunlardır:

    SSCB, Almanya'nın teslim olmasından kısa bir süre sonra Japonya'ya savaş açmayı ve Uzak Doğu savaşına

    katılmayı kabul etti.

    Almanya üç işgal bölgesine ayrılacak, fakat İngiltere ve Amerika kendi bölgelerinde Fransa'ya da bir kısım

    bırakacaklardı.
    · Aynı şekilde Berlin şehri de ortak işgal altında bulunacaktı.
    SSCB, Almanya'nın 20 milyar dolar tamirat borcu ödemesini ve bunun yarısının kendilerine verilmesini;

    bahse konu borcun da yarısının iki yıl içinde makine, sınai teçhizat seklinde menkul sermaye olarak; geri
    kalan bakiyenin de 10 yıl içinde Almanya'nın çeşitli ürünlerinden ödemesini; Alman ağır sanayisinin
    % 80'nin yok edilmesini teklif ettiler. Sovyet teklifi Amerika ve İngiltere tarafından çok ağır bulundu ve 20
    milyar rakamı esas olmak kaydıyla ödeme şekli müteakip müzakerelere bırakıldı.
    Birleşmiş Milletlerin kurulması da kabul edildi ve Birleşmiş Milletler Sözleşmesi’nin temel ilkeleri belirlendi.

    · l Mart 1945'e kadar ortak düşmana savaş ilan etmiş olanların üyeliğe alınmalarına karar verildi.

    Not: Bu karar üzerine Türkiye, 23 Şubat 1945'de Almanya ve Japonya'ya savaş ilan etti.

    Varşova'da bulunan geçici Polonya Hükümeti'nin en kısa zamanda gizli oya dayanan serbest ve demokratik

    seçimler yapması kararlaştırıldı.

    Nazi Almanyası’na bağlı olan uydu ülkelerde demokratik rejimlerin kurulacağı açıklandı.

    Boğazlar statüsünün SSCB lehine değiştirilmesine, konunun Dışişleri Bakanları tarafından ele alınmasına,

    durumdan Türkiye'nin de haberdar edilmesine karar verildi.




    ı) Potsdam Konferansı (17 Temmuz - 2 Ağustos 1945)

    Barışın nasıl sağlanacağı konusunu görüşmek üzere toplanmıştır. ABD, SSCB ve İngiltere arasında yapılmış

    son toplantıdır.

    Alınan kararlar şunlardır:
    Sovyetler Birliği, 16 Ağustos 1945'te Polonya ile yaptıkları bir antlaşma ile Polonya-SSCB sınırını Curzon

    Çizgisi olarak kabul ettirdiler.


    ● Almanya Konusunda: Almanya'daki tüm Nazi kurumlarının ortadan kaldırılması, Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Fransa ve Sovyetler Birliği işgal bölgelerinde ayrı ayrı demokratik rejimlerin kurulmasına karar verilmiştir.

    Alman savaş endüstrisinin barış ekonomisinin gereksinimlerine göre yapılandırılması, Tamirat borcu için

    herhangi bir rakam tespit edilmemesi, Sovyetler Birliği'nin, ABD, Birleşik Krallık ve Fransız işgal bölgelerinden herhangi bir tamirat borcu talep etmemesi kabul edilmiştir.
    Barış ekonomisi için gerekli olmayan endüstriyel teçhizatın pek az bir kısmının Sovyetler Birliği'ne verilmesine, Alman donanmasının büyük bölümünün tahrip edilmesine ve savaş suçlularının yargılanmasına karar verilmiştir.

    ● Avusturya'nın Durumu: Avusturya ve başkenti Viyana, Almanya örneğinde olduğu gibi dört devlet arasında işgal bölgelerine ayrıldı.

    ● İtalya'nın Durumu: İtalya'nın 1943 yılından beri demokrasi yolunda gösterdiği gelişmeler dikkate alınarak

    bu ülkeye barış için öncelik verilmesi ve barış hükümlerinin mümkün olduğu kadar yumuşak tutulmasına
    karar verildi.
    Romanya, Bulgaristan ve Macaristan’la barış yapılmadıkça ABD ve İngiltere bu ülkeleri tanımayı reddetti.



    ● İspanya'nın Durumu: İspanya savaşa katılmamakla birlikte Mihver devletleri ile işbirliği yaptığı için Milletlere alınmaması görüşü benimsendi.

    İran'ın derhal boşaltılmasına karar verildi.

    ● Boğazların durumu: Sovyetler Birliği, Türkiye'nin zayıf olması fikrinden hareketle serbest geçiş için gereken garantiyi sağlayamadığını, bu sebeple Boğazların Sovyetler Birliği ile Türkiye'nin ortak kontrolü altına konulmasının uygun olacağını ileri sürerek Boğazlardan üs talep ettiler. ABD ile İngiltere ise Sovyetlerin
    Boğazlardan tam geçiş serbestîsine taraftar idiler. Konu hakkında herhangi bir karar alınmadı ve her devletin
    görüşünü Türkiye'ye bildirmesi kararlaştırıldı.
    Tuna nehri fiilen Sovyet egemenliği ve kontrolü altına girmiş durumdaydı. Bu nedenle Tuna'da gidiş-geliş serbestisinin sağlanması ve statünün yeniden tespitine karar verildi.
    Last edited: 15 Ağustos 2011




    Şunlar da ilginizi çekebilir:
    II. Dünya Savaşı'nın Sona Ermesi ve Japonya'nın Teslim Olması   (15 Ağustos 2011)
    II. Dünya Savaşı'nda ABD''nin Savaştığı Cepheler ve Normandiya Çıkarması   (15 Ağustos 2011)
    II. Dünya Savaşı'nda Japonya'nın Savaştığı Cepheler   (15 Ağustos 2011)
    II. Dünya Savaşı'nda İtalya'nın Savaştığı Cepheler   (15 Ağustos 2011)
    II. Dünya Savaşı'nda SSCB'nin İşgali ve Barbarossa Harekatı   (15 Ağustos 2011)
    II. Dünya Savaşı'nda Almanya'nın Savaştığı Cepheler   (15 Ağustos 2011)
    II. Dünya Savaşı'nın Tarafları   (15 Ağustos 2011)

Sayfayı Paylaş